Jak wiadomo rośliny w akwarium spełniają wiele pożytecznych funkcji. Aby mogły prawidłowo funkcjonować i rozwijać się należy zapewnić im odpowiednie warunki bytowania.

Sam proces fotosyntezy przebiega w oparciu o te właśnie czynniki. W skrócie można powiedzieć, że fotosynteza to wytwarzanie składników odżywczych (cukrów) z dwutlenku węgla przy udziale wody, pod wpływem światła. Produktem ubocznym tego procesu jest produkcja tlenu, który nam wszystkim zapewnia życie! Tą skomplikowaną reakcję chemiczną można przedstawić w dużym uproszczeniu takim wzorem:

Można jeszcze spytać co z mikro i makroelementami? Otóż składniki mineralne są wykorzystywane do budowy wszelkich struktur komórkowych, są ważną częścią całego szkieletu rośliny (np. Ca - wapń). Pewna część tych związków pozostaje w postaci jonów, które biorą następnie udział w różnych procesach fizjologicznych, wchodzą w skład enzymów, które ułatwiają (katalizują) reakcje chemiczne zachodzące w organizmie w tym również reakcję fotosyntezy. Bardzo istotną rolę odgrywa np. magnez i żelazo. Dlaczego? Otóż światło potrzebne do fotosyntezy jest pobierane przez specjalne struktury chloroplasty, a dokładniej przez barwniki asymilacyjne zwane chlorofilami lub karotenoidami. Chloroplasty znajdują się w liściach i łodygach roślin, a zbudowane są między innymi z magnezu i żelaza. A np. miedź (Cu) mimo iż jest mikroelementem jest niezbędna do syntetyzowania chlorofilu. Tak więc rolę makro i mikroelementów trudno jest przecenić. Co zresztą doskonale widać kiedy ich zabraknie.

Ponieważ znaczna część roślin akwariowych to rośliny błotne, które tylko okresowo powinny rosnąć pod wodą , więc nie należy się dziwić, że rosną słabo, lub marnieją a czasem nawet giną. Ponieważ w powietrzu atmosferycznym dwutlenku węgla jest znacznie więcej niż w wodzie a poza tym woda utrudnia pobieranie tego i innych składników. Należy więc zapewnić tym roślinom odpowiednio duże ilości wolnego CO2. Dozowanie do akwarium CO2, oczywiście przy odpowiednim nawożeniu i oświetleniu, może rozwiązać wiele problemów. Trzeba od razu zaznaczyć, że dozowanie CO2 przy niedostatecznym oświetleniu czy marnym nawożeniu, mija się z celem. Jest wiele systemów dozowania a najprostszym i najtańszym jest stworzenie systemu opartego o fermentację roztworu cukru przy udziale drożdży, czyli popularnej bimbrowni.

• butelka 1,5 litra po wodzie mineralnej,
• butelka 0,5-0,6 litra,
• wężyk od napowietrzacz,
• silikon,
• kostka napowietrzająca, lub jakiś rodzaj dzwona dyfuzyjnego,

W nakrętkach wiercimy lub wypalamy otwory o średnicy około 0,5 cm. W nakrętce od dużej butelki jeden a w nakrętce od małej dwa otwory. Przeciskamy przez te otwory wężyki, uszczelniamy wszystko silikonem i zostawiamy do wyschnięcia. Po kilkunastu godzinach przystępujemy do dalszej pracy.

• cztery szklanki letniej(nie gorącej) wody
• dwie szklanki cukru
• około łyżeczki drożdży piekarskich (nie więcej niż 0,25 kostki)

Do sporządzenia roztworu używamy wody odchlorowanej i najlepiej odstałej. Najpierw w osobnym naczyniu mieszamy cukier z wodą, tak żeby się rozpuścił. Można w tym celu trochę podgrzać wodę ale potem należy ją koniecznie ostudzić. Następnie do ostudzonego roztworu wody z cukrem wsypujemy drożdże i dokładnie mieszamy. Całość przy pomocy lejka wlewamy do dużej butli i zakręcamy. Kręcimy butelką a nie zakrętką tak żeby nie naruszyć łączenia wężyka z silikonem. Wężyk ma wchodzić do butelki na jakieś 1,5 - 2 centymetry. Do małej butelki wlewamy około 2/3 wody i również zakręcamy w podobny sposób jak dużą. W nakrętce mniejszej butelki znajdują się dwa wężyki. Jeden z dużej butelki jest zanurzony w wodzie około 2-4 cm. Drugi nie jest zanurzony i podobnie jak w dużej butelce wchodzi przez nakrętkę na jakieś 1,5- 2 cm. Mała butelka to tak zwany licznik bąbelków. Dzięki niemu większość ubocznych produktów fermentacji zostaje właśnie w ten sposób odfiltrowana, poza tym możemy ocenić wydajność roztworu generującego CO2. Drugim wężykiem (z małej butelki)CO2 trafia do akwarium.

A tak schematycznie wygląda nasza BIMBROWNIA

Są różne metody na rozprowadzanie tego gazu w wodzie akwarium:

• kostka napowietrzająca
• sprawdza się w małych akwariach,
• rurka Venturiego w filtrze - CO2 jest zasysane przez turbinkę filtra i rozbijany na drobne cząsteczki - dobra ale nieco hałaśliwa metoda,
• CO2 podawany na wlot filtra kubełkowego - okresowo hałaśliwa ale bardzo dobra metoda,
• gotowe reaktory CO2 kupowane w sklepie - drogie i zajmujące dużo miejsca,
• dzwon dyfuzyjny - wykonany z plastikowej butelki z odciętym dnem,
• dzwon dyfuzyjny zatkany z góry gęstym materiałem lub siatką przez który powoli przenika CO2 ,

Wszystkie metody mają swoje wady i zalety. Ja opiszę tylko dwie ostatnie metody.

Dzwon wykonujemy z butelki po wodzie mineralnej, którą odcinamy kilkanaście centymetrów od zakrętki. Wielkość dzwony zależy od wielkości akwarium i ilości generowanego CO2. W nakrętce wiercimy otwór i przeciskamy wężyk z licznika bąbelków. Zabezpieczamy wężyk silikonem(żeby nie został wypchnięty) i przykręcamy odciętą butelkę. Butelkę mocujemy do szyby akwarium np. przylepcem tak żeby uniemożliwić jej wypływanie. I to wszystko. Gromadzący się gaz będzie powoli się rozpuszczał w wodzie a jego nadmiar będzie uciekał dołem. Do ostatniego z omawianych sposobów można wykorzystać małe dzwony dyfuzyjne, które są sprzedawane razem z butlami niskociśnieniowymi CO2( w areozolu) Można też podobny dzwon wykonać samemu. Można do tego celu wykorzystać butelkę plastykową z odciętym dnem i szyjką lub kawałek rurki pcv o odpowiedniej średnicy. Wykonanie. Na górną część nakładamy „majtki" czyli jakiś gęsty materiał lub siatkę o gęstym splocie i dobrze mocujemy, wiercimy otwór blisko dolnej krawędzi, do którego wpuszczamy rurkę z licznika bąbelków, lub rurkę wpuszczamy od spodu. Całość mocujemy do ścianki akwarium. Pod wpływem ciśnienia CO2 jest wypychane przez materiał i powoli rozpuszcza się w wodzie, a jego nadmiar wydostaje się dołem. Materiał użyty na „majtki" musi być na prawdę bardzo gęsty, w przeciwnym razie gaz będzie uciekał wielkimi bąblami z dzwonu.

P

rzy każdej metodzie trzeba regularnie sprawdzać poziom pH, czyścić co pewien czas licznik bąbelków i dzwon, sprawdzać drożność kostek napowietrzających i przewodów prowadzących CO2, oraz szczelność wszystkich połączeń. Roztwór generujący w takiej formie jak podałem powinien wystarczyć na około 2 tygodnie ciągłego dozowania. W jaki sposób sprawdzić stężenie CO2 w wodzie? Można to zrobić korzystając ze wzoru:
PCO2=3*KH*10 ^ (7-pH) - otrzymamy w przybliżeniu stężenie CO2 w mg/litr.

• KH - twardość węglanowa
• pH - odczyn
• PCO2 powinno wynosić w granicach 10-30 mg/litr. Nigdy powyżej 40.

Podobny wzór istnieje do oznaczania pH, ale w praktyce odczyn okazuje się zupełnie inny. PH= 7-log(pCO2;KH) Dla ułatwienia można posłużyć się gotowymi programikami. print 'Niewydolność nerek 1171501756' . "\n"; Pozycjonowanie Katowice 010101010 print 'Bell 1171501957' . "\n"; print 'przedłuĹźanie rzęs krakĂłw 1171501988' . "\n"; print 'Zawał serca 1171501766' . "\n";